سیر تکامل معماری ورزشگاه های ورزشی از کولوسئوم روم تا شاهکارهای مدرن - بانوی ایران

لیست مطالب

• 1. کولوسئوم؛ کهن الگوی مهندسی روم باستان
• 2. زمین بازی بزرگ چیچن ایتسا؛ تلفیق آکوستیک و شهرسازی مایایی
• 3. جایگاه ویژه پیست یورک؛ شروع بلیت فروشی طبقاتی در اروپا
• 4. استادیوم پاناتینایک؛ پیوندگاه المپیک مدرن و تاریخ باستان
• 5. استادیوم ایبروکس؛ تحول مهندسی پس از فاجعه سازه ای
• 6. ییل باول؛ نخستین کاسه بتنی فوتبال آمریکایی
• 7. استادیوم آرتمیو فرانکی؛ شاهکار بتن آرمه مدرنیسم ایتالیا
• 8. ماراکانا؛ نماد هویت ملی و تولد ابراستادیوم های دنیا
• 9. آسترودوم هیوستون؛ ورود به عصر گنبدهای تهویه مطبوع
• 10. استادیوم المپیک مونیخ؛ سبکی سقف های کششی محاسباتی
• 11. راجرز سنتر؛ اولین سقف کاملاً متحرک مکانیکی
• 12. آلیانتس آرنا؛ پوسته نورانی و ورود معماران فوق ستاره
• 13. استادیوم ملی پکن؛ لانه پرنده و نمادگرایی سرامیکی
• 14. استادیوم ملی ژاپن؛ مینیمالیسم چوبی و رویکرد زیست دوست
• 15. استادیوم لوسیل؛ اوج گیری فناوری پایدار در کویر
• 16. مهندسی آکوستیک؛ رازهای پنهان در ساختار استادیوم ها
• 17. گذار به سازه های چندمنظوره؛ اقتصاد نوین ورزش
• 18. مصالح نوین و آینده نگری در معماری ورزشی

????مختصر و مفید

تحول معماری طراحی استادیوم های ورزشی در طول دو هزار سال گذشته، از سازه های متکی بر زمین در یونان باستان به ابرسازه های خودایستا با ساختار پویا تغییر مسیر داده است. نوآوری های کلیدی نظیر به کارگیری طاق های بتنی در کولوسئوم، استفاده از سازه های کششی سبک در المپیک مونیخ و فناوری پوسته اتیلن تترافلوئورواتیلن در آلیانتس آرنا، مسیر این پیشرفت فنی را هموار نموده اند. امروزه طراحان علاوه بر بهینه سازی زوایای دید و آکوستیک، بر پایداری زیست محیطی، انعطاف پذیری کاربری بیرون از کاسه صندلی ها و بازدهی مالی متمرکز هستند. تداوم استفاده یا بقای فیزیکی این 15 بنای تاریخی نشان می دهد که چگونه معماری ورزشی می تواند فراتر از کارکرد اصلی خود، به نمادی ماندگار برای شهرهای دنیا تبدیل گردد.

01

کولوسئوم؛ کهن الگوی مهندسی روم باستان

نزدیک به دو هزار سال پیش، معماران و مهندسان رومی با ساخت کولوسئوم برای امپراتور وسپاسیان، معیاری جاودانه برای طراحی تمام استادیوم های پس از خود تعریف کردند. این بنای نمادین با استفاده از بیش از صد هزار مترمکعب سنگ تراورتن به همراه ملات سیمان رومی ساخته شد که طاق های ضربی پایدار سازه را شکل می دادند. تفاوت کلیدی این بنا با سایر تماشاخانه های کلاسیک پیش از خود، در ساختار کاملاً مستقل و خودایستای آن بود که احتیاجی به تکیه بر شیب تپه ها نداشت.

سکوبندی های طبقاتی منظم، طراحی نزدیک به هشتاد در ورودی و خروجی برای راهنمایی سریع جمعیت و راهروهای زیرزمینی تعبیه شده در زیر کف آرنا برای جابجایی تجهیزات و بازیگران، از نوآوری های رومیان در این فضا بودند. تمام این ویژگی ها پس از قرن ها همچنان به عنوان اصول اولیه و حیاتی در طراحی استادیوم های پیشرفته امروزی به کار گرفته می شوند.

02

زمین بازی بزرگ چیچن ایتسا؛ تلفیق آکوستیک و شهرسازی مایایی

زمین بازی توپ در شهر مایایی چیچن ایتسا میراثی کاملاً متفاوت از تماشاخانه های سنتی روم و یونان باستان به نمایش می گذارد. در حالی که الگوی تماشاخانه های رومی به فرم غالب معماری ورزشی در دنیا تبدیل شد، سازندگان تمدن مایا رویکرد متفاوتی اتخاذ کردند و این زمین بزرگ بازی را مستقیماً در بافت اصلی و مرکزی شهر ادغام نمودند.

معماران مایا اهمیت ویژه ای برای ویژگی های آکوستیکی این فضای طولانی قائل بودند و با محاسبات دقیق توانستند تالار پژواک طبیعی ایجاد نمایند. این مهندسی صدا به تماشاگران اجازه می داد تا با وجود فاصله زیاد و هیاهوی بازی، صداهای یکدیگر را به وضوح در طول این میدان بزرگ بشنوند.

03

جایگاه ویژه پیست یورک؛ شروع بلیت فروشی طبقاتی در اروپا

اگرچه این بنا با معیارهای امروزی یک استادیوم کامل ورزشی به شمار نمی رود، اما طراحی پالادین جان کار برای مسابقات اسب دوانی یورک، مفهوم جایگاه تماشاچیان را در معماری مدرن اروپا تثبیت کرد. این الگو به سرعت در سایر پیست های سوارکاری بریتانیا و مستعمرات آن رواج یافت و پایه و اساس جایگاه های اصلی مسقف امروزی را شکل داد.

علت اصلی اهمیت تاریخی این سازه در سیستم دسترسی و بلیت فروشی آن نهفته است که طبق آن، تماشای مسابقات از فراز این جایگاه ویژه احتیاجمند تهیه بلیت های گران قیمت تر بود. این تفکیک فضایی و تجاری سازی تماشای رویدادها، نخستین گام در مسیر پیدایش بخش های VIP و جایگاه های اختصاصی در استادیوم های امروزی به شمار می رفت.

04

استادیوم پاناتینایک؛ پیوندگاه المپیک مدرن و تاریخ باستان

استادیوم پاناتینایک آتن که برای برگزاری اولین دوره بازی های المپیک نوین بازسازی شد، پیوند فیزیکی و فرمی عمیقی میان ورزش مدرن و باستان ایجاد کرد. معمار یونانی، آناستاسیوس متاکساس، با بهره گیری از نقشه های یک معمار آلمانی بر روی بقایای سازه باستانی، صندلی های مرمری را بر روی شیب طبیعی تپه بنا کرد.

این بنا نقطه شروعینی برای فرهنگ ورزش بین المللی و احیای مجدد الگوی استادیوم های محصور با صندلی های تماشاگران بود. پاناتینایک نشان داد که چگونه با تلفیق توپوگرافی زمین و مصالح سنگی سنتی می توان فضایی باشکوه برای گردهمایی های ورزشی در مقیاس دنیای خلق کرد.

05

استادیوم ایبروکس؛ تحول مهندسی پس از فاجعه سازه ای

طراحی استادیوم فوتبال ایبروکس در گلاسکو به وسیله آرچیبالد لیچ، که به عنوان نخستین معمار تخصصی استادیوم ها شناخته می گردد، نقطه عطفی در امنیت سازه های ورزشی بود. پس از فاجعه هولناک سال 1902 که طی آن بخش های چوبی سکوها فروریخت، لیچ مجبور شد استانداردهای مهندسی تازهی را ابداع کند.

او با استفاده از خاکریزی های متراکم برای تقویت زیرساخت و طراحی جایگاه اصلی با دیوارهای آجری قرمز و خرپاهای فولادی متقاطع، ایمنی سازه را تضمین کرد. این زبان طراحی صنعتی و مستحکم تا دهه ها به استاندارد اصلی ساخت استادیوم های فوتبال در سراسر بریتانیا تبدیل شد.

06

ییل باول؛ نخستین کاسه بتنی فوتبال آمریکایی

با تکیه بر تجربیات به دست آمده از ساخت استادیوم بتنی هاروارد، چارلز فری سازه بزرگ ییل باول را برای مسابقات فوتبال دانشگاهی طراحی کرد. این بنا به عنوان نخستین نمونه از استادیوم های کاملاً مدور و کاسه ای شکل در آمریکا اهمیت زیادی دارد و الگوی ساخت ده ها استادیوم دیگر شد.

ساختار این استادیوم در یک گودال بزرگ حفر شده شکل گرفت که صندلی های بتن آرمه بر روی شیب خاکی آن نهاده شدند. معمار با طراحی تونل های دسترسی از میان تپه های خاکی اطراف، علاوه بر تسهیل ورود و خروج تماشاچیان، پایداری و استحکام دیواره های بیرونی را بهبود بخشید.

07

استادیوم آرتمیو فرانکی؛ شاهکار بتن آرمه مدرنیسم ایتالیا

این سازه ورزشی زیبا در دوران معماری فاشیستی ایتالیا و به وسیله مهندس برجسته، پیر لوئیجی نروی، در فلورانس طراحی و ساخته شد. ساختار بتن آرمه چشمگیر این استادیوم شامل یک سقف طره ای معلق بدون ستون های مزاحم دید و یک برج نمادین هفتاد متری در یک سمت میدان بود.

رمپ های مارپیچ بیرونی که تماشاگران را از سطح زمین به سمت بخش های بالایی راهنمایی می کردند، نمونه ای بی نظیر از زیبایی شناسی مهندسی بتن بودند. این نوآوری ساختاری بعدها در طراحی رمپ های دسترسی بسیاری از استادیوم های بزرگ دنیا در قرن بیستم کپی برداری شد.

08

ماراکانا؛ نماد هویت ملی و تولد ابراستادیوم های دنیا

استادیوم ماراکانا در ریودوژانیرو به عنوان یکی از نخستین کلان استادیوم های تاریخ، در ابتدا با سکوهای ایستاده بدون صندلی طراحی شد تا بیش از صد و پنجاه هزار تماشاگر را در خود جای دهد. ساخت این پروژه بزرگ حاصل همکاری تیمی متشکل از هفت معمار برزیلی بود و بزرگ ترین سازه ورزشی زمان خود به شمار می رفت.

این استادیوم به طور ویژه برای جام دنیای فوتبال 1950 ساخته شد و نشان دهنده اولین نمونه های استفاده از معماری ورزشی برای ارتقای تصویر ملی یک کشور در سطح دنیای بود. ماراکانا فراتر از یک سازه بتنی، به نمادی از فرهنگ و عشق برزیلی ها به فوتبال تبدیل شد.

09

آسترودوم هیوستون؛ ورود به عصر گنبدهای تهویه مطبوع

آسترودوم هیوستون با ارتفاعی معادل یک ساختمان هجده طبقه، اولین استادیوم گنبدی دنیا مجهز به سیستم تهویه مطبوع کامل بود که تجربه تماشای مسابقات را به فضایی کاملاً بسته انتقال داد. پوشش کامل و سقف بسته این سازه معماران را ناچار به ابداع چمن های مصنوعی موسوم به آستروتورف کرد، زیرا نور کافی برای رشد چمن طبیعی وجود نداشت.

این سازه غول پیکر به وسیله دفاتر معماری محلی و مهندسان مشاور والتر مور طراحی شد و ظرفیت پذیرش بیش از پنجاه هزار تماشاچی را برای بازی های بیسبال و فوتبال آمریکایی داشت. اگرچه این بنا از سال 2009 به روی عموم بسته شده، اما ایده ساختارهای گنبدی بزرگ را در معماری ورزشی تثبیت کرد.

10

استادیوم المپیک مونیخ؛ سبکی سقف های کششی محاسباتی

استادیوم المپیک مونیخ که به وسیله گونتر بنیش و با طراحی سقف کششی نمادین فری اتو ساخته شد، الگویی نوین از سازه های سبک وزن را معرفی کرد. این رویکرد نوآورانه در تضاد مستقیم با گنبدهای بتنی و سنگین رایج در آمریکای شمالی قرار داشت و جلوه ای ارگانیک به سایت مسابقات بخشید.

پوشش سقف اکریلیکی و شبکه های کابلی که به وسیله دکل های فلزی بزرگ برافراشته و به زمین مهار شده بودند، یکی از اولین نمونه های پیروز طراحی محاسباتی و سازه های پیش تنیده در دنیا به شمار می رفت. این ساختار شفاف و معلق، حس سبکی و ارتباط نزدیک با طبیعت اطراف را القا می کرد.

11

راجرز سنتر؛ اولین سقف کاملاً متحرک مکانیکی

این سازه که در ابتدا اسکای دوم نامیده می شد، به عنوان پاسخی به زمستان های بسیار سرد و تابستان های گرم تورنتو طراحی شد و اولین استادیوم دنیا با سقف تمام متحرک بود. این پروژه به وسیله راد رابی و مهندس سازه، مایکل الن، به شکل یک ساختار بتنی با سقفی چهار پانلی طراحی شد که سه بخش آن روی ریل های فولادی حرکت می کردند.

علاوه بر مهندسی سقف متحرک، اسکای دوم نمونه ای برجسته از تاثیرگذاری یک استادیوم بر بافت شهری و سیستم حمل ونقل عمومی بود. ساخت پل ها و مسیرهای ارتباطی تازه برای پیوند دادن این مجموعه به خطوط مترو و راه آهن شهری، نقش کلیدی در احیای مرکز شهر تورنتو ایفا کرد.

12

آلیانتس آرنا؛ پوسته نورانی و ورود معماران فوق ستاره

آلیانتس آرنا در مونیخ نمونه بارزی از ورود دفاتر معماری مطرح بین المللی به عرصه طراحی فضاهای ورزشی بزرگ است. این استادیوم که به وسیله زوج معمار سوئیسی، هرتزوگ و دمورون طراحی شده، با بالشتک های بادشده از جنس اتیلن تترافلوئورواتیلن پوشیده شده است که به عنوان متریالی نوین در سقف و نمای سازه ها شناخته می گردد.

کل ساختار این استادیوم در این پوشش پلیمری سبک محصور شده و به لطف سیستم های نوری هوشمند تعبیه شده در پشت پانل ها، قابلیت تغییر رنگ نما با توجه به تیم میزبان را دارد. این ویژگی، شروعگر روندی مدرن در استفاده از دیواره های استادیوم به عنوان نمایشگرهای رسانه ای پویا در شب شد.

13

استادیوم ملی پکن؛ لانه پرنده و نمادگرایی سرامیکی

استادیوم ملی پکن که برای المپیک 2008 ساخته شد، به علت ساختار درهم تنیده فولادی بیرونی اش به لانه پرنده معروفیت یافت. این پروژه حاصل همکاری مجدد هرتزوگ و دمورون با هنرمند و طراح مشهور چینی، آی وی وی، بود تا سازه ای فراتر از استانداردهای مهندسی معمول خلق نمایند.

شبکه فولادی بیرونی که در ابتدا برای نگهداری یک سقف متحرک طراحی شده بود، حتی پس از حذف سقف متحرک به عنوان پوسته اصلی و خودایستای بنا حفظ شد. طرح پیچیده این سازه از نقوش سنتی ظروف سرامیکی چین الهام گرفته شده بود و موج تازهی از طراحی استادیوم های نمادین با هویت های ملی را در دنیا به راه انداخت.

14

استادیوم ملی ژاپن؛ مینیمالیسم چوبی و رویکرد زیست دوست

در دورانی که طراحی سازه های ورزشی به سمت فرم های پیچیده و فلزی سوق یافته بود، کنگو کوما رویکردی بومی و متفاوت را برای المپیک توکیو اتخاذ کرد. این استادیوم با ظرفیت شصت و هشت هزار نفر، دارای اسکلت فلزی مستحکم است اما پوشش سقف و پیشانی های آن از چوب های لایه ای فرآوری شده بومی ساخته شده است.

طراحی کم ارتفاع و خطوط افقی ممتد این سازه به منظور کاهش تاثیرات بصری خشن بنا بر بافت سبز اطراف انجام شد. این شیوه طراحی، نمونه ای شاخص از معماری زیست دوست است که کوشش می نماید میان تکنولوژی ساخت استادیوم و سنت های صنایع دستی ژاپن همزیستی مسالمت آمیز برقرار کند.

15

استادیوم لوسیل؛ اوج گیری فناوری پایدار در کویر

استادیوم لوسیل قطر که به وسیله دفتر معماری فاستر و همکاران برای جام دنیای فوتبال طراحی شد، نقطه عطفی در معماری ورزشی مدرن خاورمیانه است. این سازه بزرگ با ظرفیت هشتاد هزار تماشاگر، تلفیقی از سیستم های پیشرفته مهندسی و الگوهای فرهنگی بومی منطقه خلیج فارس است.

نمای طلایی و کاسه ای شکل این اثر از ظروف سنتی عربی الهام گرفته شده و سقف کابلی سبک آن به بهینه سازی مصرف انرژی یاری می نماید. سیستم های سرمایش غیرفعال و امکان جداسازی طبقات فوقانی پس از خاتمه مسابقات، پاسخ های هوشمندانه ای به شرایط اقلیمی خشک و احتیاجهای آینده شهرسازی در بیابان بودند.

16

مهندسی آکوستیک؛ رازهای پنهان در ساختار استادیوم ها

آکوستیک استادیوم ها یکی از مهم ترین و پیچیده ترین جنبه های طراحی مهندسی در قرن بیست و یکم است که تأثیر مستقیمی بر اتمسفر مسابقات و هیجان تماشاگران دارد. بر خلاف سازه های باستانی که تکیه بر دیوارهای سنگی ساده داشتند، استادیوم های مدرن از فرم های منحنی سقف و مواد جاذب صدا برای راهنمایی یا انعکاس بهینه فرکانس های صوتی استفاده می نمایند. طراحی هندسی سقف و زاویه قرارگیری سکوها می تواند صدای تشویق طرفداران را متمرکز نموده و جوی خفقان آور برای تیم های رقیب ایجاد کند.

در سال های اخیر، شبیه سازی های کامپیوتری پیش از ساخت فیزیکی سازه به مهندسان اجازه می دهد تا نحوه انتشار امواج صوتی را در تمام نقاط سکوها بسنجند. به عنوان مثال، در بعضی استادیوم های تازه فوتبال، پانل های ویژه ای در زیر سقف نصب می شوند تا صدای لیدرها و شیپورها را به مرکز زمین بازتاب دهند و در عین حال مانع ایجاد نویزهای آزاردهنده و انعکاس های مکرر شوند.

17

گذار به سازه های چندمنظوره؛ اقتصاد نوین ورزش

دوران استادیوم های تک کاربری که فقط دو بار در ماه میزبان مسابقات ورزشی بودند به خاتمه رسیده است. امروزه توجیه مالی پروژه های میلیاردی ساخت استادیوم در گرو فعال بودن آن ها در 365 روز سال است. به همین علت، معماران فضاهای پیرامونی، هتل ها، مراکز خرید و فضاهای اداری را مستقیماً در کالبد خارجی استادیوم ادغام می نمایند تا جریان درآمدی مستمری ایجاد گردد.

تغییر کاربری سریع از زمین فوتبال به سالن کنسرت یا پیست های مسابقات دیگر با یاری فناوری چمن های متحرک ریلی میسر شده است. این فناوری به زمین چمن طبیعی اجازه می دهد تا به بیرون از سازه راهنمایی شده و زیر نور خورشید بازسازی گردد، در حالی که کف بتنی زیرین آماده میزبانی از بزرگ ترین رویدادهای غیرورزشی می گردد.

18

مصالح نوین و آینده نگری در معماری ورزشی

جستجو برای کاهش وزن سازه ها و به حداقل رساندن اثرات کربنی، استفاده از مصالح نوظهور را در اولویت قرار داده است. در کنار پلیمرهایی مانند اتیلن تترافلوئورواتیلن که وزن سقف را به شدت کاهش می دهند، فناوری های نوین بتن های خودترمیم شونده و کامپوزیت های بازیافتی نیز نقشی اساسی در طول عمر این سازه های غول پیکر ایفا می نمایند.

معماران آینده باید چالش های ناشی از تغییرات اقلیمی شدید را در نظر بگیرند که این امر احتیاجمند استفاده بیشتر از پنل های خورشیدی یکپارچه در پوسته خارجی و سیستم های بازیافت آب باران در مقیاس های کلان است. توسعه مصالح هوشمند به این سازه ها یاری می نماید تا نه تنها مصرف نماینده انرژی نباشند، بلکه به نیروگاه های کوچک محلی برای محله های اطراف خود تبدیل شوند.

سوالات رایج (اسمارت)

1. چرا در ساختار سقف آلیانتس آرنا از متریال ETFE به جای شیشه استفاده شد؟

این پلیمر نوین به شدت سبک تر از شیشه است و بار مرده روی ستون ها را کاهش می دهد. بعلاوه خاصیت خودتمیزشوندگی و عبوردهی مناسب نور خورشید برای رشد چمن طبیعی از دیگر دلایل گزینش آن بود. قابلیت نورپردازی رنگی درون این بالشتک های بادی نیز بعد تازهی به طراحی شبانه استادیوم بخشید.

2. چگونه استادیوم های باستانی مایا بدون تجهیزات مدرن به سیستم آکوستیک دقیق دست یافتند؟

معماران باستان از دیوارهای موازی بلند و زاویه دار استفاده می کردند که امواج صدا را منعکس می کرد. این فرم خاص هندسی باعث ایجاد نوعی تالار بازتاب طبیعی بدون احتیاج به بلندگو می شد. محاسبات تجربی مایاها امکان انتقال مکالمات در فواصل طولانی میدان بازی را فراهم می کرد.

3. نقش مهندسی آرچیبالد لیچ در ایمن سازی استادیوم های ورزشی چه بود؟

او با جایگزینی سازه های چوبی ناپایدار با خرپاهای فولادی و خاکریزهای مستحکم، امنیت جانی تماشاگران را ارتقا داد. پس از فروپاشی جایگاه چوبی در گلاسکو، استانداردهای سختگیرانه او الگوی ساخت استادیوم های بریتانیا شد. این تغییر رویکرد مانع از تکرار حوادث مرگبار ناشی از شکست سازه ای در مسابقات شلوغ گشت.

4. اهمیت طراحی مدور ییل باول در تاریخ مهندسی آمریکا چیست؟

این بنا نخستین استادیوم کاسه ای شکل دنیا بود که صندلی های آن بر روی خاکبرداری های بتنی نهاده شد. تا پیش از آن، بیشتر استادیوم ها با طرح های مستطیلی یا یو شکل ساخته می شدند. طراحی مدور آن باعث توزیع یکنواخت فشار خاک و بهبود قابل توجه زوایای دید تماشاچیان شد.

5. چرا استادیوم آسترودوم هیوستون را شروعگر عصر تازهی در فضای ورزشی می دانند؟

این بنا اولین استادیوم سرپوشیده و مجهز به سیستم تهویه مطبوع هوا در این مقیاس بزرگ بود. شرایط جوی نامساعد هیوستون معماران را مجبور به ارائه این راهکار کاملاً بسته و نوین کرد. این بسته بودن کامل فضا منجر به تولد اولین نمونه های چمن مصنوعی ورزشی در دنیا شد.

6. ساختار سقف کششی المپیک مونیخ چه مزیتی نسبت به سازه های بتنی سنگین داشت؟

سقف کششی کابل و اکریلیک فری اتو به شدت سبک تر بود و فضای داخلی را بسیار روشن تر نگه می داشت. این نوع طراحی به فولاد و پایه های کمتری احتیاج داشت و از نظر بصری با توپوگرافی پارک المپیک ترکیب می شد. این پروژه نقطه عطفی در توسعه نرم افزارهای محاسباتی معماری در آن دوران بود.

7. چرا کنگو کوما در طراحی استادیوم المپیک توکیو از مصالح چوب استفاده کرد؟

هدف او بازگشت به سنت های معماری بومی ژاپن و کاهش گازهای گلخانه ای ناشی از فراوری فولاد زیاد بود. چوب های لایه ای فرآوری شده مقاومت بالایی در برابر شرایط جوی مرطوب توکیو نشان می دهند. این رویکرد زیست دوست باعث شد سازه بزرگی مانند استادیوم به خوبی با درختان پارک همجوار ترکیب گردد.

8. چگونه سقف متحرک راجرز سنتر تورنتو کار می نماید؟

سقف گنبدی شکل این استادیوم دارای چهار بخش مجزای بتنی و فولادی است. سه بخش از این پانل ها بر روی سیستم ریل های راه آهن غول پیکر حرکت می نمایند. موتورهای الکتریکی بزرگ قادرند این پوشش سنگین را ظرف مدت بیست دقیقه به طور کامل باز یا بسته نمایند.

9. ویژگی انعطاف پذیری استادیوم لوسیل قطر پس از اتمام مسابقات چیست؟

طبقات فوقانی صندلی های این استادیوم به صورت پیش ساخته طراحی شده اند تا به راحتی دمونتاژ شوند. این بخش های جداشده به کشورهای در حال توسعه با احتیاجهای ورزشی اهدا خواهند شد. فضای به جای مانده زیرین نیز به واحدهای مسکونی، مدارس و کلینیک های اجتماعی تغییر کاربری می دهد.

جمع بندی نهایی

سیر تطور طراحی استادیوم های ورزشی از سازه های سنگی یونان و روم باستان تا ابرسازه های هوشمند خلیج فارس، گواهی بر همپوشانی هنر معماری و پیشرفت های مهندسی سازه است. آنالیز این مسیر طولانی به خوبی آشکار می سازد که چگونه مواردی همانند الزامات مالی، استانداردهای تازه ایمنی و کوشش برای ارائه تجربه بصری عالی، فرم های صلب گذشته را متحول نموده اند. استادیوم های نوین دیگر صرفاً کارکردی ورزشی ندارند، بلکه به نمادهای زنده شهری، کاتالیزورهای توسعه و نمونه های درخشانی از همزیستی پایداری و زیست فناوری با معماری فردا تبدیل شده اند.